Zamieszczam poniżej 20 zasad hodowli, których autorem jest
Raymond H. Oppenheimer (1905-1984)
– wybitny brytyjski hodowca bulterierów
i właściciel wiodącej hodowli Ormandy-Souperlative.
Zasady te uważam za niezwykle trafne i warte przekazywania dalej. Sama również zamierzam odświeżać je sobie raz na jakiś czas.
- Nie kojarz swojego pupila z psem z sąsiedztwa. Jedynie uzasadnione hodowlanie skojarzenie daje szansę na sukces.
- Nie łącz ze sobą psów z tego samego miotu, nawet jeśli uważasz, że było by to idealne połączenie, aby utrzymać te czy inne cechy. Równie dobrze możesz uzyskać sukces, jak i ponieść porażkę z powodu tych samych genów.
- Nie słuchaj rad ludzi, którzy nie mogą pochwalić się własnymi znaczącymi osiągnięciami w hodowli – przecież gdyby ich opinie były cokolwiek warte, odnosili by same sukcesy.
- Nie wierz powszechnemu twierdzeniu, że brat czy siostra championa mają w hodowli taką samą wartość jak on. Każdy pies jest indywidualnością.
- Nie przypisuj swojemu pupilowi zalet, których nie ma. Okłamywanie samego siebie to pierwszy krok ku porażce w hodowli.
- Brak jakiejś wady nie oznacza jeszcze, że w tym miejscu na pewno jest jakaś zaleta. Sylwetka psa może być wolna od błędów, lecz równocześnie może nie mieć w sobie nic szczególnego i przez to być co najwyżej przeciętna.
- Nie próbuj inbredować na dwie linie równocześnie, bo nie zinbredujesz na żadną.
- Nie oceniaj reproduktora tylko po jego potomstwie, popatrz na suki, z jakimi był łączony. Szczeniaki po twojej suce mogą być zupełnie inne – bo ona jest zupełnie inna.
- Nie pozwól, aby twoje osobiste negatywne odczucia w stosunku do właściciela reproduktora, z którym zamierzasz skojarzyć swoją sukę, wzięły górę. Najważniejszy jest pies, a nie jego pan.
- Pamiętaj, że gdy zachwycasz się zaletami potencjalnego partnera dla twojej suki (partnerki dla twego reproduktora), to musisz także zauważyć jego wady.
- Nie kojarz zwierząt, które mają te same błędy. A jeśli tak zrobisz, to nie zdziw się problemami, jakich sobie narobisz.
- Nie zapomnij, że pies ważny jest jako całość. Nie można koncentrować się na jednej z zalet, zapominając o innych.
- Nie szukaj idealnego psa do swojej suki. Coś takiego, jak idealny pies (lub suka) nie istnieje, nie istniał i nigdy istnieć nie będzie.
- Nie obawiaj się wyhodować psa, który ma wady, jeśli są one zrównoważone zaletami. Pamiętaj, że dopiero całkowity brak zalet jest wadą.
- Nie łącz psa i suki, jeśli ich wady i zalety wzajemnie nie uzupełniają się. Umiejętność rozpoznania takiego przypadku jest niezwykłym darem; zapytaj zatem doświadczonego hodowcy, bo nie ma lepszego sposobu na naukę.
- Nie zapomnij o stałej konieczności poprawiania głowy. Gdy przypomnisz sobie o tym, kiedy ta ważna cecha już Ci umknie, będzie za późno.
- Pamiętaj, że zwartość sylwetki i jej mocarność muszą iść w parze.
- Pamiętaj, że kolejnym celem twoich dążeń jest zarówno doskonała głowa, jak i właściwa budowa całego psa – wielu hodowcom udaje się osiągnąć i jedno, i drugie.
- Nigdy nie próbuj oczerniać [r a s a p s a]. Istota jego uroku nie jest dostępna dla wszystkich, ale Twój pies powinien być źródłem szczytnej dumy dla ciebie i przyjemności dla wszystkich miłośników rasy.
- Niech Cię nie zadowala przeciętność, dąż tylko do doskonałości!